MONTAŻ. WARUNKI OGÓLNE.

Przygotowanie łożyska do montażu
Przed montażem łożysko wielkogabarytowe należy wyjąć z opakowania i rozkonserwować. Rozkonserwowanie łożyska polega na usunięciu środka ochronnego ze wszystkich powierzchni zewnętrznych, a zwłaszcza z powierzchni przyłącznych ( stykowych i centrujących).

Przygotowanie zabudowy pod łożysko.

W celu zachowania prawidłowej pracy łożyska wielkogabarytowego i osiągnięcia wymaganego okresu trwałości powierzchnie przylgowe i centrujące powinny być gładkie.
Dlatego wymagana jest dla nich obróbka wiórowa. Odpryski po spawaniu, nierówne krawędzie, plamy farby i inne nierówności należy usunąć. Dla uniknięcia wszelkich odkształceń i ugięć łożyska powierzchnie przyłączeniowe muszą być płaskie, sztywno związane z ramą oraz dostatecznie użebrowane, szczególnie w obszarze dużych obciążeń.
Dopuszczalne odchyłki płaskości łącznie z odchyleniem dolnej i górnej powierzchni stykowej zależne są od typu i średnicy podziałowej rzędu nośnego elementów tocznych łożyska. Odchyłki te nie powinny przekraczać wartości wymienionych w tabeli 2.

Odchyłka płaskości łącznie z odchyłkami kątowymi płaszczyzn stykowych ( w mm )                                                                              Tabela nr 2

Montaż łożyska wieńcowego.
Przed montażem łożyska wielkogabarytowego na maszynie należy sprawdzić zgodność rozmieszczenia otworów pod śruby montażowe w pierścieniach łożyska z otworami konstrukcji przyłącznej. Następnie przy użyciu szczelinomierza należy sprawdzić wielkość szczelin miedzy powierzchniami stykowymi konstrukcji wsporczej i pierścieni łożyska.
Dopuszczalne wartości odchyłek zostały podane w tabeli nr 2. Poślizg hartowniczy ( miejsce z obniżona twardością bieżni ) jest oznaczone na każdym pierścieniu łożyskowym przez nabicie litery " X ". Przy pierścieniu obrotowym miejsce to należy usy­tuować pod kątem 90° w stosunku do osi wysięgnika z uwagi na mniejsze obciążenie bieżni w tym obszarze.
W przypadkach, gdy występują trudności w osiągnięciu dopuszczal­nych odchyłek płaskości, firmy zagraniczne zalecają stosować ma­sę o nazwie Loctite. Natomiast firma Marine Service - Jarosze­wicz poleca stosowanie podlewki z tworzywa EPY.

Szczegóły zostały podane w załączniku nr 1 katalogu łożyska toczone wielkogabarytowe.

Do montażu łożyska należy koniecznie stosować ustalone liczby i średnice śrub oraz ich klasy własności mechanicznych. Śruby montażowe należy dokręcać na przemian po obu stronach osi łożyska odpowiednim momentem dokręcania

Rys. 6. Kolejność dokręcania śrub mocujących pierścienie.
Moment dokręcania śrub montażowych jest zależny od średnicy i klasy własności mechanicznych.
Wartość tego momentu podano w tabeli 3. w zakładce użytkowanie.

Podane w tabeli momenty dokręcania śrub montażowych odnoszą się do stanu lekko naoliwionych powierzchni gwintów i powierzchni stykowych. Moment dokręcania śrub montażowych musi być dla wszystkich śrub montażowych jednakowy, dlatego niezbędne jest używanie klucza dynamometrycznego.

Po ostatecznym dokręceniu wszystkich śrub montażowych należy sprawdzić luz międzyzębny między kołem napędowym, a wieńcem zębatym łożyska. Dla ułatwienia tego zadania w każdym łożysku wieńcowym są wyznaczone trzy zęby położone:

• na maksymalnym promieniu przy uzębieniu zewnętrznym,
• na minimalnym promieniu przy uzębieniu wewnętrznym,

Wierzchołki tych zębów są oznaczone farba koloru zielonego. Sprawdzanie luzu międzyzębnego powinno odbywać się na tych zębach.

Zaleca się luz międzyzębny o wartości (0,03 + 0,04) x moduł. Dla śrub montażowych w klasie 12.9 i 10.9 nie należy stosować podkładek sprężystych lub zabezpieczających (odginanych). Również dla śrub 12.9 i 10.9, pod łeb śruby i pod nakrętkę należy zawsze umieścić podkładki ze stali ulepszonej cieplnie, za wyjątkiem przypadków, gdy same pierścienie łożysk zostały uprzednio ulepszone cieplnie.

Pomiar bazowy.

W celu określenia stopnia zużycia układu tocznego należy dokonać pomiaru bazowego. Dokonuje się tego mierząc odległość pomiędzy płaszczyzną wsporczą łożyska, a płaszczyzną dolną pierścienia łożyskowego przykręconego do konstrukcji nośnej górnej. Pomiar omawianej odległości należy wykonać w ściśle określonych punktach pomiarowych i kolejnych położeniach konstrukcji górnej względem konstrukcji dolnej.
Wyznaczone punkty pomiarowe powinny być trwale oznaczone poprzez wybicie cyfr 1-4. Wyniki z pomiarów odległości należy zapisać w tabeli. Pomiary należy powtarzać po przesunięciu wysięgnika na następne pozycje pomiarowe.

 Wyniki pomiaru bazowego dla ustawień I, II, III, IV - tabela 4

Pomiar należy wykonywać narzędziem pomiarowym o dokładności co najmniej 0,1 mm. W identyczny sposób należy dokonać okresowych pomiarów których wyniki odnosić do pomiaru bazowego, pozwalają one określić powstały w łożysku luz osiowy.

Rys.7. Pomiar bazowy - pomiary kontrolne.